Verslag 14 - 15 januari 2017, Oldtimerbeurs Rosmalen

Verslag 14 - 15 januari 2017, Oldtimerbeurs Rosmalen

Geweldige presentatie van de Arielclub op de Oldtimerbeurs in Rosmalen.
Geweldige presentatie van de Arielclub op de Oldtimerbeurs in Rosmalen.
Klik op de foto om de slideshow te openen.

Oldtimerbeurs Rosmalen 14-15 Januari 2017
 
Op 14 en 15 januari was de oldtimerbeurs in het autotron in Rosmalen: Motoren, scooters en brommers, met in een hal ruim 20 merkenclubs en aan de andere kant honderdelen handelaren in onderdelen, voertuigen, boeken, gereedschap en benodigdheden. Een beurs die ik al een paar jaar bezoek, maar deze keer stonden we er zelf met de club. Een ruime stand hadden we in het midden van de enorme hal. 8 bij 4 meter en maarliefst 6 motors om de stand te vullen. 4 van de familie van der Linden (1914, 1929, 1930 en 1950), een van ondergetekende (1945) en nog een hele fraaie sport uit 1926 van de buren van de VMC.


 
Hans had een flinke bok gemaakt zodat zijn 1914 mooi mid-voor in de stand kon staan. Erg fraai waren ook de twee grote logoschermen tegen de donkere achtergrond. Dat valt lekker op als je langs komt: hier moet je zijn. Zelf had ik info bordjes gemaakt voor elke motor, zodat elke bezoeker - ook als wij druk waren met een mooi gesprek - voorzien kon worden van de nodige achtergrond informatie van elke motor. Alles bij elkaar een mooi herkenbaar plaatje van terugkerende kleuren en merklogo's: een prachtige stand. Rob was er ook met zijn merchandise. Ons jongste lid kwam een pet kopen en er zijn ook een paar leden geworven, maar een ander doel van zo'n weekend is vooral toch ook gewoon laten zien hoe mooi het merk Ariel en haar motors is, en dat doel is goed geslaagd in deze mooie ruime stand.

 
Het weer zat niet echt mee (sneeuw en gladheid), maar toch de moeite waard: Meestal zijn de evenementen in het noorden van het land, maar nu konden wij als Brabanders een keer goed uitpakken. Dat hebben we graag gedaan en is wat ons betreft voor herhaling vatbaar. Komen jullie volgend jaar ook langs in Rosmalen?
 
Hans en Bas van der Linden, Jos Kuijpers, Rob van Asten en Bas Griffioen.
 

Verslag 9 -10 september 2017: LAR

Verslag LAR 2017 door Hans Sontrop, 212 km van Vianen naar Heumen, 9 deelnemers.
Verslag LAR 2017 door Hans Sontrop, 212 km van Vianen naar Heumen, 9 deelnemers.
Klik op de foto om de slideshow te openen.

LAR 2017 ( Van Vianen naar Heumen in 212 km)
 
Deelnemers: Jan, Ben, Marco, Hans, Hans, Jenny, Paul, Jos, Aad
 

 
Tsja, daar staat hij dan in de gang in ons huis in de Wittevrouwenbuurt in Utrecht. Daar mag hij eigenlijk nooit staan maar voor deze ene keer dan om alles netjes te kunnen inpakken voor de LAR. Als hij maar niet naar benzine stinkt was de voorwaarde. 
 
Ik woon daar met vrouw en twee kinderen in een hele leuke straat van ruim 100 jaar oud met één groot nadeel,  een Ariel krijg je niet door de deur van de woonkamer naar de schuur achter het huis en we hebben ook geen achterom. Normaal staat hij in de garage, 1 km verderop. Daar wordt er gesleuteld en onderdelen neem ik dat mee naar huis om er in het schuurtje wat mee te kunnen doen. Maar goed, ik dwaal af. 
 
De LAR 2017, mijn allereerste ritje met de Arielclub en ik was niet de enige. Ook Jos was er voor het eerst bij. Jos had er een beetje tegenop gezien vertelde zijn schoonvader Hans. Ikzelf had ook wel een beetje zorgen: blijft ie lekker lopen, krijg ik geen panne en vindt ik het wel leuk, dat soort gedachten allemaal. Maar het is heel goed gegaan allemaal. Erg leuk was het en dat vond Jos ook volgens mij. Niks ging stuk, geen ongelukken of valpartijen. Wel waren er drie deelnemers die niet kwamen, de één had pech gekregen op weg naar het startpunt, iemand anders zag er toch tegenop ivm de regen en van nummer drie weet ik het niet. 
 
Afijn ik arriveerde rond 09.00 uur, behoorlijk nat van de regen bij Hotel Vianen alwaar het feest begon. Daar stonden ze al op een rij, de Ariels. Eerst maar eens lekker koffie drinken in het restaurant met handjes schudden, mededelingen van organisator Marco en er werd een verdeling gemaakt wie met wie zou gaan rijden. We gingen in drie groepjes, Ben en Jenny voorop, dan Marco, Aad en ik en vervolgens de hekkensluiters, Paul, Jos, andere Hans en Jan. We vertrokken rond een uurtje of tien, de buien waren net naar het oosten getrokken en wij reden er achteraan. Nagenoeg geen regen dus. Het was een prachtige rit door rivierenlandschap. Na een uurtje tuffen was het even pauze. Marco wou wel eens weten hoe het ging met ons met Aad en mij dus. Ging prima. 


Verboden voor mountainbikers!
 
Even verderop, op de dijk, daar was het verboden voor “mountainbikers” aldus Marco. Weet je het wel zeker Marco, verboden voor “mountain”BIKERS??? Nog maar even goed op de foto’s bekijken met die borden er op. Nog een uurtje erbij tuffen en daar waren we in Tolkamer nabij de Duitse grens om te lunchen. De Ariels van Jenny en Ben stonden al op de parkeerplaats. Even voelen hoe warm hun cilinders waren. Koud, ze bleken er al drie kwartier te zijn. Wat moeten die flink gas hebben gegeven.  We zaten in een soort van restaurantboot die wiebelde alsof je dronken was. En als je het niet was dan werd je het wel.  En we zaten nog niet binnen of wat zagen we daar: bakken met regen kwamen naar beneden. Wat een mazzel hadden wij en het eten was ook lekker, veel uitsmijters werden er besteld. 
 
Na een uurtje ofzo verder met deel 2 van de route en je wil het niet geloven maar weer geluk hadden we, de regen was gestopt en even later brak de zon ook nog door.  En weer was de scenery erg mooi. We reden door Duitsland, ik weet allemaal niet waar want ik reed maar achter Marco aan, die had immers een navigatie en ik niet. Na verloop van tijd twee bekenden langs de weg ijsjes eten, het waren Ben en Jenny.



Wij schoven aan en even later tufte groepje 3 voorbij. De zon begint nu goed  te schijnen en we reden verder door hele mooie dorpjes en uitzichten over uiterwaarden, molens, kastelen, het was fantastisch mooi om door oud landschap te rijden met oud materieel. 
 
Je bent bijna één met de natuur. Na vele bochten arriveerden we in Heumen op de camping. Drie trekkershutten hadden we en Jan ging in de tent. Ariels gingen aan de kant en eerst maar een biertje drinken. Gezellige boel was het al gauw.



Dan eten in het restaurant en ja hoor daar kwamen de verhalen, over de techniek natuurlijk en hoeveel Ariels en ander spul er het en der in de schuren stonden maar ook veel van die “weet je nog van toen enzo” verhalen. Maar als je zoals ik voor de eerste keer aan zo’n ritje meedoet  dan weet je natuurlijk niet zoveel van toen enzo. Maar goed, het waren leuke verhalen en de sfeer was opperbest met wat biertjes ernaast. Ook heb ik her en der maar eens even gevraagd hoe lang deze en genen al lid waren van de club en hoe het eigenlijk zo gekomen was dat ze  Ariel terecht waren gekomen en niet bij BSA of Matchless ofzo. Leuke verhalen kreeg ik te horen en het was veelal een combinatie van toevalligheden gecombineerd met natuurlijk een moment van “vallen op Ariel” of een soort van ”verliefdheid”, zo je wilt waardoor men bij de Ariels is gebleven. Maar dan ook zo lang bij de Ariel club blijven dat kan alleen als het echt leuk is tussen de leden en dat is het al  vele jaren heb ik begrepen. Het is een bijzondere club, heb ik een paar keer horen zeggen, er is zelfs een boek over geschreven.
Leuk thema zou kunnen zijn een rubriek in het clubblad  maken met bijvoorbeeld de titel: “Mijn eerste Ariel” over hoe je daar zo voor het eerst mee in aanraking kwam en waarom je er niet meer van loskomt.  


 
En dan na het eten verzamelden we  in een hutje. Biertjes, borrelnootjes, een kruik met “zeewater” van Ben en zelf een kruik “Kroep öl” had iemand meegenomen. Op dat vocht draaien de Arielisten op volle toeren. Veel muziek was er en zelfs de eerste zinnen van het Ariellied werd gezongen door Jan en hij had het allemaal zelf bedacht. Wat een creatieve gast zeg!! De melodie was van de Beatles, jullie kennen het wel:  All my loving. De tekst begint met: cose your eyes and I’ll kiss you ……. En Jan maakt er van: Trap maar aan en daar gaat ie……………… Dat wordt een erg leuk lied. Maar Jan had nog wat hulp nodig om het af te maken. Meldt je aan bij Jan !
En zo ging het maar door tot in de kleine uurtjes.

Volgende ochtend eerst ontbijtje scoren, inpakken  en daarna gaat het gewoon weer over de Ariels over waar de oliedruk het beste gemeten kan worden en dan allemaal kijken hoe Jos zijn fiets start, wat effe niet goed wilde lukken. 
En, het moest er natuurlijk van komen: een ieder zijns weegs naar huis. Dat op zichzelf was voor sommigen eigenlijk ook al een lar. 
Volgens mij een geslaagde LAR met 9 deelnemers, erg gezellig en een prachtige rit. Ik heb er van genoten en ik denk iedereen. Met veel dank aan Marco die het allemaal heeft georganiseerd.
 
Hans Sontrop


Weer veilig de thuishaven bereikt.

One small step for a man but a giant one for an Ariel

One small step for a man but a giant one for an Ariel.
Kort verslag met fotoreportage van een reis over de Route National (RN7) in Frankrijk door mede clublid Chiel Frits met een Ariel VB 600 uit 1950.
One small step for a man but a giant one for an Ariel.
Kort verslag met fotoreportage van een reis over de Route National (RN7) in Frankrijk door mede clublid Chiel Frits met een Ariel VB 600 uit 1950.
Chiel heeft in 2016 een mooie roadtrip gemaakt op zijn VB 600 via de RN7 van Parijs naar Menton.
Eerst maar een stukje geschiedenis over de RN7:

De Route Nationale 7 is in 1824 opgezet en liep van Paris via Nevers, Lyon, Avignon, Aix-en-Provence en Nice naar de grens met Italië bij Menton. Deze route was 1004 kilometer lang. Sindsdien zijn er diverse aanpassingen geweest aan de weg. Voor de jaren 60 was het de enige doorgaande route naar het zuidoosten van Frankrijk. Vanaf de jaren 60 en 70 is de functie overgenomen door de A6, A7 en A8. In 2005 is er een hervorming geweest in het Franse wegennummeringsysteem, en zijn grote delen van de route overgedragen aan de departementen. Sinds 2006 zijn er nog vier stukken van over, waarvan het deel tussen Nevers en Lyon en van Lyon tot Orange de grootste delen nog zijn.

Chiel heeft zoveel mogelijk de oude oorspronkelijke RN7 proberen te volgen, hij heeft hier een leuk fotoverslag en een stripboek van gemaakt.



Selfie Chiel Frits

Nederlandse Ariel Club op Facebook

Verslag 14 - 15 januari 2017, Oldtimerbeurs Rosmalen

Verslag 14 - 15 januari 2017, Oldtimerbeurs Rosmalen

Geweldige presentatie van de Arielclub op de Oldtimerbeurs in Rosmalen.
Geweldige presentatie van de Arielclub op de Oldtimerbeurs in Rosmalen.
Klik op de foto om de slideshow te openen.

Oldtimerbeurs Rosmalen 14-15 Januari 2017
 
Op 14 en 15 januari was de oldtimerbeurs in het autotron in Rosmalen: Motoren, scooters en brommers, met in een hal ruim 20 merkenclubs en aan de andere kant honderdelen handelaren in onderdelen, voertuigen, boeken, gereedschap en benodigdheden. Een beurs die ik al een paar jaar bezoek, maar deze keer stonden we er zelf met de club. Een ruime stand hadden we in het midden van de enorme hal. 8 bij 4 meter en maarliefst 6 motors om de stand te vullen. 4 van de familie van der Linden (1914, 1929, 1930 en 1950), een van ondergetekende (1945) en nog een hele fraaie sport uit 1926 van de buren van de VMC.


 
Hans had een flinke bok gemaakt zodat zijn 1914 mooi mid-voor in de stand kon staan. Erg fraai waren ook de twee grote logoschermen tegen de donkere achtergrond. Dat valt lekker op als je langs komt: hier moet je zijn. Zelf had ik info bordjes gemaakt voor elke motor, zodat elke bezoeker - ook als wij druk waren met een mooi gesprek - voorzien kon worden van de nodige achtergrond informatie van elke motor. Alles bij elkaar een mooi herkenbaar plaatje van terugkerende kleuren en merklogo's: een prachtige stand. Rob was er ook met zijn merchandise. Ons jongste lid kwam een pet kopen en er zijn ook een paar leden geworven, maar een ander doel van zo'n weekend is vooral toch ook gewoon laten zien hoe mooi het merk Ariel en haar motors is, en dat doel is goed geslaagd in deze mooie ruime stand.

 
Het weer zat niet echt mee (sneeuw en gladheid), maar toch de moeite waard: Meestal zijn de evenementen in het noorden van het land, maar nu konden wij als Brabanders een keer goed uitpakken. Dat hebben we graag gedaan en is wat ons betreft voor herhaling vatbaar. Komen jullie volgend jaar ook langs in Rosmalen?
 
Hans en Bas van der Linden, Jos Kuijpers, Rob van Asten en Bas Griffioen.
 

Verslag 9 -10 september 2017: LAR

Verslag LAR 2017 door Hans Sontrop, 212 km van Vianen naar Heumen, 9 deelnemers.
Verslag LAR 2017 door Hans Sontrop, 212 km van Vianen naar Heumen, 9 deelnemers.
Klik op de foto om de slideshow te openen.

LAR 2017 ( Van Vianen naar Heumen in 212 km)
 
Deelnemers: Jan, Ben, Marco, Hans, Hans, Jenny, Paul, Jos, Aad
 

 
Tsja, daar staat hij dan in de gang in ons huis in de Wittevrouwenbuurt in Utrecht. Daar mag hij eigenlijk nooit staan maar voor deze ene keer dan om alles netjes te kunnen inpakken voor de LAR. Als hij maar niet naar benzine stinkt was de voorwaarde. 
 
Ik woon daar met vrouw en twee kinderen in een hele leuke straat van ruim 100 jaar oud met één groot nadeel,  een Ariel krijg je niet door de deur van de woonkamer naar de schuur achter het huis en we hebben ook geen achterom. Normaal staat hij in de garage, 1 km verderop. Daar wordt er gesleuteld en onderdelen neem ik dat mee naar huis om er in het schuurtje wat mee te kunnen doen. Maar goed, ik dwaal af. 
 
De LAR 2017, mijn allereerste ritje met de Arielclub en ik was niet de enige. Ook Jos was er voor het eerst bij. Jos had er een beetje tegenop gezien vertelde zijn schoonvader Hans. Ikzelf had ook wel een beetje zorgen: blijft ie lekker lopen, krijg ik geen panne en vindt ik het wel leuk, dat soort gedachten allemaal. Maar het is heel goed gegaan allemaal. Erg leuk was het en dat vond Jos ook volgens mij. Niks ging stuk, geen ongelukken of valpartijen. Wel waren er drie deelnemers die niet kwamen, de één had pech gekregen op weg naar het startpunt, iemand anders zag er toch tegenop ivm de regen en van nummer drie weet ik het niet. 
 
Afijn ik arriveerde rond 09.00 uur, behoorlijk nat van de regen bij Hotel Vianen alwaar het feest begon. Daar stonden ze al op een rij, de Ariels. Eerst maar eens lekker koffie drinken in het restaurant met handjes schudden, mededelingen van organisator Marco en er werd een verdeling gemaakt wie met wie zou gaan rijden. We gingen in drie groepjes, Ben en Jenny voorop, dan Marco, Aad en ik en vervolgens de hekkensluiters, Paul, Jos, andere Hans en Jan. We vertrokken rond een uurtje of tien, de buien waren net naar het oosten getrokken en wij reden er achteraan. Nagenoeg geen regen dus. Het was een prachtige rit door rivierenlandschap. Na een uurtje tuffen was het even pauze. Marco wou wel eens weten hoe het ging met ons met Aad en mij dus. Ging prima. 


Verboden voor mountainbikers!
 
Even verderop, op de dijk, daar was het verboden voor “mountainbikers” aldus Marco. Weet je het wel zeker Marco, verboden voor “mountain”BIKERS??? Nog maar even goed op de foto’s bekijken met die borden er op. Nog een uurtje erbij tuffen en daar waren we in Tolkamer nabij de Duitse grens om te lunchen. De Ariels van Jenny en Ben stonden al op de parkeerplaats. Even voelen hoe warm hun cilinders waren. Koud, ze bleken er al drie kwartier te zijn. Wat moeten die flink gas hebben gegeven.  We zaten in een soort van restaurantboot die wiebelde alsof je dronken was. En als je het niet was dan werd je het wel.  En we zaten nog niet binnen of wat zagen we daar: bakken met regen kwamen naar beneden. Wat een mazzel hadden wij en het eten was ook lekker, veel uitsmijters werden er besteld. 
 
Na een uurtje ofzo verder met deel 2 van de route en je wil het niet geloven maar weer geluk hadden we, de regen was gestopt en even later brak de zon ook nog door.  En weer was de scenery erg mooi. We reden door Duitsland, ik weet allemaal niet waar want ik reed maar achter Marco aan, die had immers een navigatie en ik niet. Na verloop van tijd twee bekenden langs de weg ijsjes eten, het waren Ben en Jenny.



Wij schoven aan en even later tufte groepje 3 voorbij. De zon begint nu goed  te schijnen en we reden verder door hele mooie dorpjes en uitzichten over uiterwaarden, molens, kastelen, het was fantastisch mooi om door oud landschap te rijden met oud materieel. 
 
Je bent bijna één met de natuur. Na vele bochten arriveerden we in Heumen op de camping. Drie trekkershutten hadden we en Jan ging in de tent. Ariels gingen aan de kant en eerst maar een biertje drinken. Gezellige boel was het al gauw.



Dan eten in het restaurant en ja hoor daar kwamen de verhalen, over de techniek natuurlijk en hoeveel Ariels en ander spul er het en der in de schuren stonden maar ook veel van die “weet je nog van toen enzo” verhalen. Maar als je zoals ik voor de eerste keer aan zo’n ritje meedoet  dan weet je natuurlijk niet zoveel van toen enzo. Maar goed, het waren leuke verhalen en de sfeer was opperbest met wat biertjes ernaast. Ook heb ik her en der maar eens even gevraagd hoe lang deze en genen al lid waren van de club en hoe het eigenlijk zo gekomen was dat ze  Ariel terecht waren gekomen en niet bij BSA of Matchless ofzo. Leuke verhalen kreeg ik te horen en het was veelal een combinatie van toevalligheden gecombineerd met natuurlijk een moment van “vallen op Ariel” of een soort van ”verliefdheid”, zo je wilt waardoor men bij de Ariels is gebleven. Maar dan ook zo lang bij de Ariel club blijven dat kan alleen als het echt leuk is tussen de leden en dat is het al  vele jaren heb ik begrepen. Het is een bijzondere club, heb ik een paar keer horen zeggen, er is zelfs een boek over geschreven.
Leuk thema zou kunnen zijn een rubriek in het clubblad  maken met bijvoorbeeld de titel: “Mijn eerste Ariel” over hoe je daar zo voor het eerst mee in aanraking kwam en waarom je er niet meer van loskomt.  


 
En dan na het eten verzamelden we  in een hutje. Biertjes, borrelnootjes, een kruik met “zeewater” van Ben en zelf een kruik “Kroep öl” had iemand meegenomen. Op dat vocht draaien de Arielisten op volle toeren. Veel muziek was er en zelfs de eerste zinnen van het Ariellied werd gezongen door Jan en hij had het allemaal zelf bedacht. Wat een creatieve gast zeg!! De melodie was van de Beatles, jullie kennen het wel:  All my loving. De tekst begint met: cose your eyes and I’ll kiss you ……. En Jan maakt er van: Trap maar aan en daar gaat ie……………… Dat wordt een erg leuk lied. Maar Jan had nog wat hulp nodig om het af te maken. Meldt je aan bij Jan !
En zo ging het maar door tot in de kleine uurtjes.

Volgende ochtend eerst ontbijtje scoren, inpakken  en daarna gaat het gewoon weer over de Ariels over waar de oliedruk het beste gemeten kan worden en dan allemaal kijken hoe Jos zijn fiets start, wat effe niet goed wilde lukken. 
En, het moest er natuurlijk van komen: een ieder zijns weegs naar huis. Dat op zichzelf was voor sommigen eigenlijk ook al een lar. 
Volgens mij een geslaagde LAR met 9 deelnemers, erg gezellig en een prachtige rit. Ik heb er van genoten en ik denk iedereen. Met veel dank aan Marco die het allemaal heeft georganiseerd.
 
Hans Sontrop


Weer veilig de thuishaven bereikt.

One small step for a man but a giant one for an Ariel

One small step for a man but a giant one for an Ariel.
Kort verslag met fotoreportage van een reis over de Route National (RN7) in Frankrijk door mede clublid Chiel Frits met een Ariel VB 600 uit 1950.
One small step for a man but a giant one for an Ariel.
Kort verslag met fotoreportage van een reis over de Route National (RN7) in Frankrijk door mede clublid Chiel Frits met een Ariel VB 600 uit 1950.
Chiel heeft in 2016 een mooie roadtrip gemaakt op zijn VB 600 via de RN7 van Parijs naar Menton.
Eerst maar een stukje geschiedenis over de RN7:

De Route Nationale 7 is in 1824 opgezet en liep van Paris via Nevers, Lyon, Avignon, Aix-en-Provence en Nice naar de grens met Italië bij Menton. Deze route was 1004 kilometer lang. Sindsdien zijn er diverse aanpassingen geweest aan de weg. Voor de jaren 60 was het de enige doorgaande route naar het zuidoosten van Frankrijk. Vanaf de jaren 60 en 70 is de functie overgenomen door de A6, A7 en A8. In 2005 is er een hervorming geweest in het Franse wegennummeringsysteem, en zijn grote delen van de route overgedragen aan de departementen. Sinds 2006 zijn er nog vier stukken van over, waarvan het deel tussen Nevers en Lyon en van Lyon tot Orange de grootste delen nog zijn.

Chiel heeft zoveel mogelijk de oude oorspronkelijke RN7 proberen te volgen, hij heeft hier een leuk fotoverslag en een stripboek van gemaakt.



Selfie Chiel Frits

Nederlandse Ariel Club op Facebook